MANIFEST

Rollen met het leven

Stoeien is geen kinderspel

Kinderen stoeien instinctief. Jongeren ook. Ze botsen, duwen, rollen en zoeken hun plek.

Naarmate we ouder worden, krijgt vrij fysiek spel steeds minder ruimte. Contact wordt meer gereguleerd, geïnterpreteerd en omgeven door verwachtingen.

Wat daardoor verloren dreigt te gaan, is het spelen zonder script.

Wildebries maakt daar opnieuw ruimte voor. Als vrije, tactiele ontmoeting.


Durven rollen, zonder script, zonder winst

Rollen is geen vechtsport. Geen therapie. Geen dans.
Het zijn twee lichamen op de mat, met alles wat erbij komt: aarzeling, bravoure, schaamte, kracht, verrassing, nabijheid.

Je rolt. Je reageert. Je zoekt contact. Je wijkt. Je geeft mee. Je neemt over. Er ligt geen techniek of uitkomst vast. Toch gebeurt er van alles. Fysiek. Mentaal. Relationeel.

Rollen vraagt vrijheid én zorg. Je mag stoppen, terugtrekken, ademen. En opnieuw instappen wanneer het klopt.


De tactiele code

De Tactiele Code, waarvan de wortels teruggaan tot 1991, is ons kader om te begrijpen en te benoemen wat er tijdens het rollen tussen mensen gebeurt.

De vier begrippen vormen geen vaste opeenvolging. Ze beïnvloeden elkaar voortdurend en kunnen tijdens het rollen telkens opnieuw verschuiven.

  • TRUST: ik kan voldoende onzekerheid en kwetsbaarheid verdragen om de ontmoeting aan te gaan;

  • TOUCH: ik treed daadwerkelijk in een fysieke interactie die zich niet volledig laat voorspellen of controleren. Binnen die interactie spelen [Impulse - Response - Coupling]: lichamelijke impulsen worden beantwoord en creëren voortdurend wederzijdse beïnvloeding.

  • ACCEPT: wat daardoor van mezelf, de Ander of mijn eigen geschiedenis zichtbaar of voelbaar wordt, kan ik herkennen en toelaten. Soms krijgt dat woorden; soms niet ;

  • CONNECT: iets van die ervaring kan doorwerken in hoe ik verbonden ben met mezelf, de Ander of mijn wereld.






Een ander soort ontmoeting

Tijdens het rollen kijk je niet alleen naar de ander. Je voelt de ander: gewicht, spanning, beweging, weerstand, nabijheid.

En terwijl je op de ander reageert, word je ook geconfronteerd met jezelf. Met hoe je ruimte inneemt of weggeeft. Hoe je leidt, volgt, vasthoudt of loslaat. Hoe je reageert op wat je niet had verwacht.

De ander laat zich daarbij nooit helemaal kennen of voorspellen. Precies daarin ontstaat de ontmoeting: twee mensen die bewegen, reageren en zich voortdurend opnieuw tot elkaar verhouden.

Met wie we verkennen

Wildebries ontstaat niet in afzondering. We zoeken de tactiele dialoog op samen met mensen die vanuit hun praktijk, ervaring of nieuwsgierigheid iets kunnen toevoegen.

Dat kunnen spelers, makers, performers, begeleiders en andere wroeters zijn. Soms als deelnemer aan een exploratie, soms als co-onderzoeker, testpartner of kritische stem.

Wat hen verbindt, is de nieuwsgierigheid om via aanraking, beweging en spel te onderzoeken wat er tussen mensen ontstaat én daar samen taal, inzicht en nieuwe praktijken voor te ontwikkelen.

Waarom Wildebries

We geloven dat er in aanraking, beweging en vrij fysiek spel een rijk terrein ligt dat nog lang niet volledig verkend is.

Voor mensen kan het een manier zijn om te spelen, te ervaren en zichzelf en anderen anders te ontmoeten. Voor begeleiders, makers en professionals kan het nieuwe taal, inzichten en werkvormen opleveren. En voor ons is het een uitnodiging om verder te onderzoeken wat er ontstaat wanneer mensen elkaar niet alleen spreken of bekijken, maar ook werkelijk met elkaar bewegen.

Daarom blijven we rollen, observeren, bevragen en delen.

Let's roll!

Mike